كودكي فراموش شده

به كودكي هامان پشت مي كنيم

از دو رنگي آدم بزرگ ها مي ناليم

و فراموش مي كنيم روزي مي توان به چند رنگي رنگين كمان خنديد

از صداي شكستن ها ايستاده تر مي شويم

و فراموش مي كنيم تيله هايمان كه از پله ها و شكستنشان ساعت ها اشك مي شود مامن و آغوش مادر

*

دلم براي كودكي هايم ـتــــــــــــ ـــــــنــــــــــــ ــــــــــــگـــــــــــــ شده

بانوي غم

جايي براي كليك

پارك پرديسان / 90.04.17

آسمان در بند

آسمان را كه از آن خود كرد

به دورش پرسه مي زد

مبادا

كسي  يا چيزي

از او بگيردش

*

جايي براي كليك

بانوي غم

89.04.17

پارك پرديسان

زندگي كف دست

دستانش را تكيه گاه  بدنش كرده بود

سخت بود

اما بود

*

قزوين – نوروز 90

و 90 آمد

من بهار می شوم تو تنم را پر از شکوفه کن

جايي براي كليك

پكي از هوا

گلويم را پر از هوا مي كنم
انگار مي خواهم فرياد بزنم
هواي تازه را به ريه هايم مي رسانم
گويي نفسي عميق مي كشم
گونه هايم پر بادند
بادبادكي را باد مي كنم شايد

….
و دود را بيرون مي فرستم
سيگارم را پك مي زنم

پريدني

پرواز و ضربه هاي پي در پي اش

نوازش مي كند روحم را

و فرياد مي زنم نا اميدي را

*

89.02.17

رفتند تا …

از نيل آتش گذشتند مردانه آتش سواران

در قلب طوفان شكفتند ، نيلوفران بهاران

افسوس رفتند و رفتند ! فرياد مانديد و مانديم

رفتند تا ما بمانيم !  اين است آيين ياران

*

قطعه ي اركسترال ” فتح ” – با بازي ” داريوش نصيري “

يك قاچ زندگي

هیچ زمستانی ماندنی نیست
حتی اگر تمام شبهایش یلدا باشد …
*
هندونه نوشت : فعلا” من همينم که هستم تا بعدا” چي از آب در بيام معلوم نيست … مسلما تو زرد از آب در نمياد چون هندوانه حد اکثرش قرمز ميشه نه زرد !

می آیی ؟

لب ِ پبنجره نشسته ام
و انتظار می کشم برای واژه ای که بگوید من تو را دوست دارم

*

کافه کا – اول تیر 88

Mother’s Day

لطافتت را تبریک می گویم مادر

*

روزت مبارک