به كودكي هامان پشت مي كنيم

از دو رنگي آدم بزرگ ها مي ناليم

و فراموش مي كنيم روزي مي توان به چند رنگي رنگين كمان خنديد

از صداي شكستن ها ايستاده تر مي شويم

و فراموش مي كنيم تيله هايمان كه از پله ها و شكستنشان ساعت ها اشك مي شود مامن و آغوش مادر

*

دلم براي كودكي هايم ـتــــــــــــ ـــــــنــــــــــــ ــــــــــــگـــــــــــــ شده

بانوي غم

جايي براي كليك

پارك پرديسان / 90.04.17

آسمان را كه از آن خود كرد

به دورش پرسه مي زد

مبادا

كسي  يا چيزي

از او بگيردش

*

جايي براي كليك

بانوي غم

89.04.17

پارك پرديسان

دستانش را تكيه گاه  بدنش كرده بود

سخت بود

اما بود

*

قزوين – نوروز 90

جايي براي كليك

گلويم را پر از هوا مي كنم
انگار مي خواهم فرياد بزنم
هواي تازه را به ريه هايم مي رسانم
گويي نفسي عميق مي كشم
گونه هايم پر بادند
بادبادكي را باد مي كنم شايد

….
و دود را بيرون مي فرستم
سيگارم را پك مي زنم

پرواز و ضربه هاي پي در پي اش

نوازش مي كند روحم را

و فرياد مي زنم نا اميدي را

*

89.02.17

از نيل آتش گذشتند مردانه آتش سواران

در قلب طوفان شكفتند ، نيلوفران بهاران

افسوس رفتند و رفتند ! فرياد مانديد و مانديم

رفتند تا ما بمانيم !  اين است آيين ياران

*

قطعه ي اركسترال ” فتح ” – با بازي ” داريوش نصيري “

هیچ زمستانی ماندنی نیست
حتی اگر تمام شبهایش یلدا باشد …
*
هندونه نوشت : فعلا” من همينم که هستم تا بعدا” چي از آب در بيام معلوم نيست … مسلما تو زرد از آب در نمياد چون هندوانه حد اکثرش قرمز ميشه نه زرد !

لطافتت را تبریک می گویم مادر

*

روزت مبارک